Моддаи 260.Низомҳои умумӣ дар бораи ҳуқуқи моликият ба замин

1. Шахсоне, ки дорои қитъаи замин мебошанд, ҳуқуқ доранд онро ба фурӯш, тӯҳфа, гаравгузорӣ ё иҷора диҳанд ва ба таври дигар истифода баранд (моддаи 209) ба андозае, ки мувофиқи заминҳо дар асоси қонун аз муомилот хориҷ нашудаанд ё дар муомилот маҳдуд нашудаанд. 2. Дар асоси қонун ва дар тартиби муқаррарнамудаи он заминҳои кишоварзӣ ва дигар мақсадҳои ки истифодаи он барои мақсадҳои дигар иҷозат дода намешавад ё маҳдуд карда мешавад. Истифодаи қитъаи замин, ки ба чунин заминҳо тааллуқ дорад, метавонад дар доираи таъиноти мақсадноки он сурат гирад ба таври мустаҳкам.