Моддаи 401.Асосҳои ҷавобгарӣ барои вайрон кардани ӯҳдадорӣ

1. Шахсе, ки ӯҳдадориашро иҷро накардааст ё ба таври номувофиқ иҷро накардааст, дар ҳолати айбдоршавӣ (ихтиёр ё беэҳтиётӣ) ҷавобгар аст, ба истиснои ҳолатҳое, ки қонун ё шартнома пешбинӣ намудааст: Шахс бегуноҳ эътироф карда мешавад, агар бо дараҷаи ғамхорӣ ва бодиққатӣ, ки аз ӯҳдадориҳо ва шароити муомилот талаб карда мешавад, барои иҷрои дурусти ӯҳдадориҳо тамоми чораҳоро андешида буд. 2. Гуноҳ набудани ӯҳдадорӣ аз ҷониби шахсе, ки ӯҳдадориро вайрон кардааст, исбот карда мешавад. 3. Агар дар қонун ё шартнома чизи дигаре пешбинӣ нашуда бошад, шахсе, ки ӯҳдадориро иҷро накардааст, ва ҳангоми амалӣ намудани фаъолияти соҳибкорӣ ӯҳдадориро ба таври лозима иҷро накарда, агар исбот накунад, ки иҷрои лозима дар натиҷаи қувваи бетарафшаванда, яъне ҳолатҳои фавқулодда ва пешгирӣшаванда дар шароити муайяншуда. Ба чунин ҳолатҳо, аз ҷумла, вайрон кардани ӯҳдадориҳо аз ҷониби қарздор а, набудани дар бозор барои иҷрои молҳои зарурӣ, набудани маблағҳои зарурӣ дар назди қарздор. 4. Созишномаи пешакӣ дар бораи бартараф ё маҳдуд кардани масъулият барои вайрон кардани ӯҳдадориҳо ночиз аст.