Моддаи 430.Созишнома ба нафъи шахси сеюм

1. Шартномаи ба манфиати шахси сеюм шартномае эътироф карда мешавад, ки дар он тарафҳо муқаррар кардаанд, ки қарздор вазифадор аст иҷроро на ба кредитор, балки ба шахси сеюми дар шартнома зикршуда ва ё на зикршуда, иҷро кунад. ҳуқуқ дорад аз қарздор ба манфиати худ иҷрои ӯҳдадориҳоро талаб кунад. 2. Агар дар қонун, дигар санадҳои ҳуқуқӣ ё шартнома чизи дигаре пешбинӣ нашуда бошад, аз лаҳзаи ба қарздор аз тарафи шахси сеюм ибрози амнияти 3. Қарздор дар шартнома ҳуқуқ дорад ба талаби 4. Дар ҳоле, ки шахси сеюм аз ҳуқуқи ба ӯ дар асоси шартнома додашуда даст кашад, кредитор метавонад аз ин ҳуқуқ истифода барад, агар ин мухолифи қонун, дигар санадҳои ҳуқуқӣ ва шартнома набошад.