Моддаи 449.Асосҳо ва оқибатҳои эътироф намудани савдоҳо беэътибор

1. Савдоҳое, ки бо вайрон кардани қоидаҳои муқаррарнамудаи қонун сурат мегиранд, метавонанд бо даъвои шахси манфиатдор дар муддати як сол аз рӯзи савдо эътироф карда шаванд. Савдоҳо метавонанд агар: касе бе асос аз иштирок дар савдо хориҷ карда шуда бошад; дар савдо нархи болои пешниҳодшуда бе асос қабул карда нашуда бошад; фурӯш дар мӯҳлати қаблан дар огоҳинома нишондодашуда; вайронкунии дигари назарраси тартиби гузаронидани савдоҳо, ки боиси нодуруст муайян намудани нархи фурӯш гардидааст; вайронкунии дигари қоидаҳо, 2. Ҳангоми эътироф намудани савдоҳо беэътибор шартномаи бо шахси ғолиби савдо басташуда беэътибор мегардад ва оқибатҳои пешбининамудаи моддаи 167 Кодекси мазкур амалӣ мегардад 3. Хароҷоти ташкилкунандаи савдо, ки бо истифодаи оқибатҳои беэътиборӣ ва зарурати гузаронидани савдоҳои такрорӣ алоқаманд аст, байни шахсоне, ки қонунвайронкуниро ба роҳ мондаанд, тақсим карда мешавад. ки боиси эътироф шудани савдои беэътибор гардидааст.