Моддаи 621.Хуқуқи моликиятии иҷорагир ба бастани шартномаи иҷора ба мӯҳлати нав

1. Агар дар қонун ё шартномаи иҷора чизи дигаре пешбинӣ нашуда бошад, арендатор, ки ӯҳдадориҳои худро дуруст иҷро кардааст, пас аз мӯҳлати шартнома дар дигар шароити баробар ҳуқуқи шахсони дигар ба бастани шартномаи иҷора ба мӯҳлати нав. Иҷорагир вазифадор аст, ки ба иҷорагир дар бораи хоҳиши худ ба бастани чунин шартнома дар мӯҳлати дар шартномаи иҷора зикршуда дар хаттӣ хабар диҳад ва агар дар шартнома чунин мӯҳлат нишон дода нашудааст, то мӯҳлати оқилона пеш аз анҷоми амали шартнома. Ҳангоми бастани шартномаи иҷора барои мӯҳлати нав шартҳои шартнома метавонанд бо мувофиқаи ҷонибҳо тағйир ёбанд. агар ба иҷорагир шартномаи шартномаи нав бастани шартномаро рад карда бошад, вале дар давоми як сол аз рӯзи ба охир расидани мӯҳлати шартнома бо ӯ шартномаи иҷораро бо шахси дигар баста бошад, иҷорагир бо интихоби худ ҳуқуқ дорад талаб кунад, ки дар суд ҳуқуқу ӯҳдадориҳои шартномаи басташуда ва ҷуброн кардани зарарҳое, ки аз рад кардани бо он боздоштани шартномаи иҷора ба амал омадаанд, ё танҳо ҷуброн кардани чунин зарар ба худ дода мешавад. 2. Агар иҷорагир дар ҳоле, ки аз ҷониби иҷорадиҳанда эътироз вуҷуд надорад, пас аз анҷоми мӯҳлати шартнома истифодаи молу мулкро идома медиҳад, шартнома дар ҳамон шартҳо ба мӯҳлати номуайян таҷдидшуда ҳисобида мешавад (статус 610).