Моддаи 126.Худнамоии инсон

1. Ҳуҷҷати одамрабоӣ бо меҳнати маҷбурӣ ба мӯҳлати то панҷ сол ё маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати баробар ҷазо дода мешавад. бо истифода аз зӯроварӣ, ки барои ҳаёт ё саломатӣ хатарнок аст, ё бо таҳдиди истифодаи чунин зӯроварӣ; г) бо истифода аз силоҳ ё ашёе, ки ҳамчун силоҳ истифода мешаванд; нисбати ноболиғи маълум; е) нисбат ба зане, ки маълум аст барои гунаҳкор дар ҳолати ҳомиладорӣ қарор дорад; ж) нисбат ба ду ё зиёда шахс; з) аз ҳадафи худкорӣ; и) нисбати бо намоиш, аз ҷумла дар воситаҳои ахбори омма ва ё шабакаҳои иттилоотию телекоммуникатсионӣ (аз ҷумла шабакаи «Интернет») — бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати аз панҷ то дувоздаҳ сол ҷазо дода мешавад. бо маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати то ду сол ё бе маҳдудияти озодӣ. 3.Фаъолиятҳое, ки дар қисмҳои аввали моддаи мазкур пешбинӣ шудаанд, агар онҳо: а) аз ҷониби гурӯҳи муташаккил содир карда шаванд; б) қудрати худро аз даст диҳанд; в) беэҳтиётӣ боиси марги ҷабрдида ё оқибатҳои дигари вазнин гардидаанд, — бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати аз шаш то понздаҳ сол бо маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати то ду сол ё бидуни Эзоҳ. Шахсе, ки шахси дуздидашударо ихтиёран озод кардааст, аз ҷавобгарии ҷиноятӣ озод карда мешавад, агар дар амалҳои ӯ таркиби дигари ҷиноят мавҷуд набошад.