Моддаи 230.1.Тавсияи варзишгар ба истифодаи моддаҳо ва (ё) усулҳое, ки барои истифода дар варзиш манъ шудаанд

1. Ба истифодаи моддаҳо ва (ё) усулҳое, ки барои истифода аз онҳо манъ карда шудаанд, мураббии варзишӣ, мутахассиси тибби варзишӣ ё мутахассиси дигари соҳаи тарбияи ҷисмонӣ ва варзиш рағбат дорад. дар варзиш, ба истиснои ҳолатҳои пешбининамудаи моддаи 230 Кодекси мазкур, — бо ҷарима ба андозаи то сесад ҳазор рубл ё ба андозаи музди меҳнат ё даромади дигари маҳкумшудагон ҷазо дода мешавад оид ба мӯҳлати то шаш моҳ бо маҳрум намудани ҳуқуқи ишғоли вазифаҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян ба мӯҳлати то се сол ё бе чунин мӯҳлат ё маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати то як сол 2. ҳамон амал, ки аз ҷониби: а) гурӯҳи шахсони пешакӣ ба мӯҳлати то се сол содир карда шудааст б) нисбат ба варзишгари ноболиғ ё ду ё зиёда варзишгар; в) бо истифода аз шантаж, зӯроварӣ ё таҳдиди истифода аз он — бо ҷарима ба андозаи е то панҷсад ҳазор рубл ё дар андозаи музди меҳнат ё даромади дигари маҳкумшуда дар давраи то як сол бо маҳрум намудани ҳуқуқи ишғоли вазифаҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян ба мӯҳлати то чор сол ё бе он, ё маҳдуд кардани озодӣ ба мӯҳлати то ду сол бо маҳрум намудани ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян ба мӯҳлати то чор л ё бе чунин, ё бо корҳои маҷбурӣ ба мӯҳлати то як сол бо маҳрум сохтан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян ба мӯҳлати то чор сол ё бе чунин ба мӯҳлати то як сол бо маҳрум сохтан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян ба мӯҳлати то чор сол ё бе он аз озодӣ маҳрум карда мешавад. боқимондаҳои муқаррарнамудаи моддаи якум, ки боиси марги варзишгар ё оқибатҳои дигари вазнин аз беэҳтиётӣ гардидаанд, бо маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати то се сол бо маҳрум сохтан аз ҳуқуқ ҷазо дода мешаванд. вазифаҳои муайянро ба мӯҳлати то панҷ сол ё бе чунин фаъолият машғул шудан, ё ба мӯҳлати то се сол бо ҳуқуқи ба фаъолияти муайян маҳрум кардан вазифа ё бо фаъолияти муайян ба мӯҳлати то панҷ сол ё бе чунин фаъолият машғул шудан, ё аз озодӣ маҳрум кардан ба мӯҳлати то се сол бо ҳуқуқи ба вазифаҳои муайян машғул шудан ё ба кор машғул шудан бо фаъолияти худ ба мӯҳлати то панҷ сол ё бе чунин фаъолият. Эзоҳҳо. 1. Агар варзишгар ба истифодаи моддаҳо ва (ё) усулҳое, ки барои истифода дар варзиш манъ аст, майл дошта бошад, моддаи мазкур ҳар гуна амалҳои қасданӣ, ки ба истифодаи маводи манъ ва (ё) усули манъшуда аз ҷониби варзишгар мусоидат мекунанд, аз ҷумла бо роҳи фиреб, шартномаҳо, маслиҳатҳо, фармони пешниҳодҳо, пешниҳоди иттилоот ё моддаҳои манъшуда, воситаҳои истифодаи усулҳои манъшуда, бартараф намудани монеаҳо ба истифодаи моддаҳои манъшуда ва (ё) усулҳои манъшуда М. 2. Рӯйхати моддаҳо ва (ё) усулҳое, ки барои истифода дар варзиш манъ карда шудаанд, барои мақсадҳои моддаи мазкур ба моддаи 230.2 Кодекси мазкур тасдиқ карда мешавад, аз ҷониби Ҳукумати Федератсияи Россия тасдиқ карда мешавад.