Моддаи 166.Масъалаҳои баҳсбарангез ва ночиз

1. Созишнома аз рӯи асосҳои муқаррарнамудаи қонун бо сабаби эътирофи он аз ҷониби суд (созишномаи баҳсбарангез) ё мустақилона аз чунин эътироф (созишномаи нобудшаванда) беэътибор аст. 2. Талаботи эътироф амали баҳсшаванда метавонад аз тарафи тарафи амалиёт ё шахсе, ки дар қонун пешбинӣ шудааст, пешниҳод карда шавад. Амалиёти баҳсшаванда метавонад ба эътибор дода шавад, агар он ҳуқуқро вайрон кунад ё ҳифзи мо ҳуқуқи манфиатҳои шахсе, ки шартномаро мухолифат мекунад, аз ҷумла оқибатҳои номатлуб барои ӯ ба вуҷуд овардааст. Дар ҳолатҳое, ки тибқи қонун шартнома ба манфиати шахсони сеюм мухолифат карда мешавад, он метавонад беэътибор дониста шавад, агар ҳуқуқ ё манфиатҳои ҳифзи қонунии чунин шахсони сеюмро вайрон кунад. 3. Талабот ба татбиқи оқибатҳои беэътибор будани амалиёти беэътибор ҳуқуқ дорад талаботи эътироф намудани амалиёти беэътибор новобаста аз истифодаи оқибатҳои беэътиборӣ он метавонад қонеъ гардад агар шахсе, ки чунин талабот пешниҳод мекунад, ба эътирофи беэътибор донистани ин амалиёт манфиати қонунӣ дошта бошад. 4. Суд ҳуқуқ дорад оқибатҳои беэътибор шудани амалиёти беэътиборро ба дар сурати зарурӣ барои ҳифзи манфиатҳои ҷамъиятӣ ва дар дигар ҳолатҳои пешбининамудаи қонун. асоснокии амалиёт шахс беэътибор амал мекунад, хусусан агар рафтори ӯ пас аз бастани амалиёт ба шахсони дигар асос диҳад, ки ба воқеияти амалиёт такя кунанд.