Моддаи 269.Малакатдорӣ ва истифодаи замин бо ҳуқуқи истифодаи доимӣ (бемуҳлати)

1. Шахсе, ки қитъаи замин ба истифодаи доимӣ (бевақтӣ) дода шудааст, дар доираи муқаррарнамудаи қонун, дигар санадҳои ҳуқуқӣ ва аксҳои 2. Шахсе, ки қитъаи замин ба истифодаи доимӣ (бемуҳлати) дода шудааст, ҳуқуқ дорад, агар дар қонун тартиби дигаре пешбинӣ нашуда бошад, ба мақсадҳое, ки барои онҳо дода шудааст, аз ҷумла барои ин мақсад дар қитъаи биноҳо, сохтмонҳо ва дигар амволи ғайриманқул бунёд кардан. Биноҳо, сохтмонҳо, дигар амволи ғайриманқул, 3. Шахсоне, ки қитъаҳои заминро барои истифодаи доимӣ (ғайри муҳлат) додаанд, ҳуқуқ надоранд, ки чунин қитъаҳои заминро ихтиёр кунанд, ба истиснои ҳолатҳои бастани созишнома дар бораи муқаррар намудани сервитут ва ба истифодаи бепул додани қитъаи замин ба шаҳрванд дар шакли либоси хизматӣ мутобиқи Кодекси Замин аз Федератсияи Ссий.