Моддаи 127.2.Истифодаи меҳнати ғулом

1. Истифодаи меҳнати шахсе, ки нисбат ба ӯ ваколатҳои хусусии ҳуқуқи моликият амалӣ карда мешавад, дар ҳоле, ки шахс барои сабабҳои ғайриманқул аз иҷрои вазифаи бот (хизматрасонӣ) — бо меҳнати маҷбурӣ ба мӯҳлати то панҷ сол ё маҳрум сохтан аз озодӣ ба ҳамон мӯҳлат ҷазо дода мешавад. ноболиғи калонсол; в) шахс бо истифода аз мақоми хизматии худ; г) бо истифода аз шантаж, зӯроварӣ ё таҳдиди истифода аз он; д) бо гирифтани, пинҳон кардан ё нобуд кардани ҳуҷҷатҳо, дастгоҳҳо ҷабрдида шахсияти ҷабрдида; е) бо намоиши оммавӣ, аз ҷумла дар воситаҳои ахбори омма ва ё шабакаҳои иттилоотию телекоммуникатсионӣ (аз ҷумла шабакаи » Интернет «) — иҷбор ҷазо дода мешавад; ба мӯҳлати то панҷ сол фаъолият кардан ё аз се то даҳ сол озодӣ маҳрум кардан бо ҳуқуқи ишғоли вазифаҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян ба мӯҳлати то понздаҳ сол маҳрум кардан 3. Фаъолиятҳое, ки дар қисмҳои якуми моддаи мазкур пешбинӣ шудаанд, ки аз беэҳтиётӣ ба марг, зарари вазнин ба саломатии ҷабрдида ё оқибатҳои дигари вазнин оварда расондаанд — бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати аз ҳашт то понздаҳ сол бо маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати то як сол ё бе он ҷазо дода мешавад.