Моддаи 166.Дар ихтиёри ғайриқонунӣ доштани мошин ё воситаи дигари нақлиёт бе мақсади дуздӣ

1. Истиқлоли ғайриқонунии мошин ё воситаи нақлиёти дигар бидуни дуздӣ(фурӯш) — бо ҷарима ба андозаи то сад бист ҳазор рубл ё ба андозаи музди меҳнат ё ба андозаи дигар то рафти маҳкумшуда ба мӯҳлати то як сол ё маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати то се сол ё иҷборӣ ба мӯҳлати то панҷ сол ё ҳабси то шаш моҳ ё маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати то панҷ сол. 2. Худи ҳамон амале, ки: а) аз тарафи гурӯҳи шахсон бо маслиҳати пешакӣ содир шудааст; б) қудрати худро аз даст додааст; в) бо истифода аз зӯроварӣ, ки барои ҳаёт ё саломатӣ хатарнок нест, ё бо хатар ба даст овардани ба чунин зӯроварӣ, — бо ҷарима ба андозаи то дусад ҳазор рубл ё ба андозаи музди меҳнат ё даромади дигари маҳкумшуда дар муддати то ҳаждаҳ моҳ ё ба ғуломи маҷбурӣ ҷазо дода мешавад ба мӯҳлати то панҷ сол ё маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати то ҳафт сол. 4. Фаъолиятҳои пешбининамудаи қисмҳои якум, дуюм ё сеюми моддаи мазкур, ки бо истифода аз зӯроварӣ, ки барои ҳаёт хатарнок аст, содир карда мешаванд ё саломатӣ ё бо таҳдиди истифодаи чунин зӯроварӣ — бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати то дувоздаҳ сол ҷазо дода мешавад.