Моддаи 359.

1. Ҷалбкунӣ, омӯзиш, маблағгузорӣ ё таъмини дигари моддии ҷалбгар, инчунин истифодаи он дар низоъҳои мусаллаҳ ё амалиёти ҷангӣ бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати аз ду сол ҷазо дода мешавад. ба синни аз ёздаҳ то ҳаждаҳсола бо маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати аз як сол то ду сол ё бе он. ва ноболиғ — бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати аз понздаҳ то бист сол бо ҷарима ба андозаи то панҷсад ҳазор рубл ё ба андозаи музди меҳнат ё даромади дигари маҳкумшуда ҷазо дода мешавад. ба мӯҳлати то се сол ё бе чунин ва бо маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати аз як сол то ду сол ё бе чунин мӯҳлат. ва аломатҳои ҷинояти пешбининамудаи қисми сеюми моддаи 208 ҳамин Кодекс) — бо маҳрум сохтан аз озодӣ ба мӯҳлати аз ҳафт то понздаҳ сол бо маҳдудияти озодӣ ба мӯҳлати то як сол ҷазо дода мешавад ё бидуни чунин шартнома. Эътибор.Худоеро, ки бо мақсади гирифтани мукофоти моддӣ амал мекунад ва шаҳрванди давлати иштироккунанда дар низоъҳои мусаллаҳона ё амалиётҳои ҳарбӣ, ки дар ҳудуди он доимо зиндагӣ намекунад, инчунин шахсе нест, ки барои иҷрои вазифаҳои расмӣ фиристода шудааст.